விவசாயம் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
விவசாயம் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

வியாழன், 3 டிசம்பர், 2009

அரிசி இறக்குமதி செய்ய வேண்டிய அவலம் வந்தது ஏன்?

"உற்பத்திக் குறைவைச் சமாளிக்க, மத்திய அரசு, அரிசியை இறக்குமதி செய்யத் திட்டமிட்டுள்ளது' என, மத்திய அமைச்சர் ஆனந்த் சர்மா சமீபத்தில் தெரிவித்தார். உணவு உற்பத்தியில் உபரியாக இருந்த நாடு, இன்று அரிசியை இறக்குமதி செய்ய வேண்டிய அவல நிலைக்குத் தள்ளப் பட்டுள்ளதற்கான காரணம் என்ன?


கடந்த 1969ம் ஆண்டு பசுமைப் புரட்சி ஆரம்பிக்கப் பட்டது. அப்போது, நிறைய ரசாயன உரங்களையும், குட்டை ரக நெல்களையும், பூச்சிக் கொல்லிகளையும், அறிமுகம் செய்தனர். அதில், விவசாயிக்கு செலவு அதிகம் ஆனது. ரசாயனம் போட்டதால், நிலவளம் குறைந்துகொண்டே வந்தது. அதற்காக, அதிக ரசாயன உரம் இட்டனர். உரம் விற்கும் முதலாளிகள் நினைத்த போதெல்லாம் விலையை ஏற்றவிடாமல், அரசாங்கம் பார்த்துக் கொண்டது. அதிகமாக விளையும் பொழுது கொள்முதல் செய்யாமல், அதிகாரிகள் விட்டுவிடுவர். தனி வியாபாரிகள் குறைந்த விலைக்கு நெல்லை பிடித்து, அதிக தூரம் கடத்துவர். ஆனால், அதன் பலன் விவசாயிக்கு கிடைக்கவில்லை. பருவகால மாறுதல்களால், விளைச்சல் குறைவாக இருக் கும் நேரத்தில் தனியாரை பிடிக்கவிட மாட்டார்கள். அரசாங்கமே குறைந்த விலையில் கொள்முதல் செய்யும். அந்த வகையில், கூட விளைந்தாலும் குறைவாக விளைந்தாலும் விவசாயிக்கு நன்மையில்லை. இதன் விளைவாக, நிறைய நெல் விளையும் நிலங்கள், கரும்பு விளையும் நிலமாக மாற்றப்பட்டன. தமிழகத்தில் மட்டும் 1955ம் ஆண்டு 27 லட்சம் ஹெக்டேர் நெல் விளைந்தது. 2009ம் ஆண்டு 20 லட்சம் ஹெக்டேராக குறைந்து உள்ளது.


தொடர்ந்து ரசாயன உரம், பூச்சிக்கொல்லி, களைக் கொல்லி எல்லாம் மண்ணில் இட்டதனால், பாதி விளை நிலம், உவர் நிலமாக மாறியது. இதனால், நுண் ணூட்ட பற்றாக்குறை வந்தது. மொத்தத்தில், விளைச்சல் குறைந்துகொண்டே வந்தது. இப்பொழுது, இந்த நூறு நாள் வேலை திட்டம் வந்ததால், விவசாய வேலைக்கு ஆட்களே இல்லை. விளைந்த நிலம், அறுக்க ஆள் இல்லாமல் நிலத்திலேயே கொட்டி நெல் முளைக்கிறது. வேறு வழியின்றி, விவசாயி வேறு பயிருக்கு மாறிக் கொண்டே இருக்கிறார். போதாத குறைக்கு, நிறைய தொழிற்சாலைப் புகை வருவதால், வளிமண்டலம் கரியாகி சூடாகிறது. நகரமயமாக்கம், தொழில் மயமாக்கம் என்ற பெயரில், விளை நிலங்கள் பட்டணமாக விரிந்துவிட்டன. ஆற்றோரங்களில் தொழிற்சாலைகள் கட்டி, தொழிற்சாலை கழிவுகளை ஆற்றில் விட்டதால், விளைநிலங்கள் பாழாகின (உதாரணம்: பாலாறு, நொய்யலாறு). மண்ணில் போடப்படும் தழைச்சத்து உரங்கள், நைட்ரஸ் வாயுவை வெளியிடுகின்றன. இதுவும் ஆகாயத்தை சூடாக்குகிறது. ஆகையால் தட்பவெப்ப நிலை மாறுகிறது. விதைக்கும் பொழுது மழை இல்லாமல் இருக்கிறது. அறுக்கும் நேரத்தில் மழை பெய்து கெடுக்கிறது.


பூமி சூடாவது, அதனால் தட்ப வெப்பநிலை மாறுவது, அதனால் வறட்சியையும் அதிக வெள்ளத்தையும் நாடு சந்திக்கிறது. மத்திய வேளாண் அமைச்சர் சரத் பவார் கூற்றுப்படி, 2009ம் ஆண்டில் 28 சதவீதம் மழைக்குறைவு. மொத்த சாகுபடி நிலத்தில், மூன்றில் ஒரு பங்கு வறட்சியில் பாதிக்கப்படுகிறது. இந்த ஆண்டு ஆரம்பத்தில் மேட்டூரில் தண்ணீர் இல்லாததால், காவிரி படுகையில் 100 ஆண்டுகள் காணாத வெள்ளம். அதனால் விளைச் சல் பாதிக்கப்பட்டு உள்ளது. குட்டை ரக நெல்லை புகுத்தி டிராக்டரையும் நுழையவிட்டதால், மாடுகள் தொடர்ந்து கசாப்பு கடைக்கு சென்றுகொண்டே இருக்கின்றன. ஆகையால், நிலத்தின் வளத்தை புதுப்பிக்க சாணியே இல்லாமல் போயிற்று. அண்டை மாநிலங்களுக்கு இடையில், தண்ணீர் தகராறே 20 ஆண்டுகளாக தீர்க்கப்படாமல் உள்ளது. அதனாலும் உற்பத்தி குறைந்துகொண்டே உள்ளது. எப்போதுமே, வியாபாரிகள் பதுக்கி வைத்திருக்கும் தானியங்களை அரசு எடுப்பது இல்லை. மாறாக, வெளிநாட் டிலிருந்து இறக்குமதி செய்வதில் சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்கு ஆதாயம் இருக்கிறது.


நம் நாட்டில் இன்னும் 60 சதவீதம் நிலம், நேரடியாக மழையை நம்பி உள்ளது. இந்த நிலங்களில் மக்கள் நவதானியங்களை பயிர் செய்து சாப்பிட்டுக் கொண்டு இருந்தனர். ஆனால், அரசாங்கம் ரேஷன் கடையை திறந்து அரிசி, கோதுமை இரண்டை மட்டுமே போடுவதால், நவதானிய சாகுபடி குறைந்துகொண்டே வந்தது. இதுவரை அரசாங்கத்தின் கொள்கை, ஆலைத் தொழில் களை மட்டும் காப்பாற்றுவதாகவே இருந்தது. இந்த கொள்கை மாற்றப்பட வேண் டும். உழவர் நலனுக்காகவும் நுகர்வோர் நலனுக்காகவும் வேளாண்மை மேற் கொள்ளப்பட வேண்டும். ரசாயனம் நீங்கிய இயற்கை வேளாண்மைக்கு முக்கியத்துவம் தரப்பட வேண்டும். உர மானியம் என்ற பெயரில், கம்பெனிகளுக்கு ஒரு லட்சத்து 14 ஆயிரம் கோடி ரூபாய் அள்ளிக் கொடுக்கப்படுகிறது. இந்த மானியம், உழவர்களுக்கு நேரடியாக வழங்கப்பட வேண்டும். மடகாஸ்கர் நெல் சாகுபடி முறையைத் தான், செம்மை நெல் சாகுபடி என்கின்றனர். இந்த முறைக்கு, நெல் வயலில் தண்ணீர் நிறுத்த வேண்டியதில்லை. ஆனால், நீர் பாயவும், காயவும் இருந்தால் தான் விளைச்சல் உயர்வதாக கதைகட்டி அவிழ்த்துவிடுகின்றனர்.


தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை 52 லட்சம் ஏக்கரில் 80 லட்சம் டன் நெல் அறுவடை செய்கின்றனர். இயற்கை விவசாயம் மூலம், ஒரு ஏக்கர் நிலத்தில் 4,000 கிலோ நெல் அறுவடை செய்கின்றனர். ஆங்காங்கே சில விவசாயிகள், வேளாண் துறையின் உதவியோடு 5,000 கிலோ வரை அறுவடை செய்து இருக்கின்றனர். இயற்கை விவசாயத்தின் அடிப்படையில், ஆந்திராவைச் சேர்ந்த நாகரத்தின நாயுடு 7,000 கிலோ அறுவடை செய்திருக்கிறார். அதாவது பசுமைப் புரட்சி கால விளைச்சலைப் போல மூன்று மடங்கு அறுவடை செய்து வருகின்றனர். ஆனால், இயற்கை வேளாண் முறையைப் பின் பற்றும் உழவர்களுக்கு மானியத் தொகை கிடைப்பது இல்லை. இவர்களுக்கு ஏக்கருக்கு, 3,000 ரூபாய் மானியமாக அளித்தால், ஏராளமான விவசாயிகள் இயற்கைக்கு மாறுவர். இயற்கைக்கு மாறாமல், மண் வளமாவதோ, நுண்ணூட்ட பற்றாக்குறை சரிசெய்யப்படுவதோ சாத்தியம் இல்லை. மானாவாரியாக பயிரிடப்படும் சோளம், கம்பு, வரகு, கேழ்வரகு, குதிரைவாளி, தினை, சாமை, காடைகன்னி போன்ற பயிர்ச் சாகுபடியை ஊக்குவிக்க வேண்டும். அப்படி விலை நிர்ணயம் செய்து, கொள்முதல் செய்து, குறைந்த விலையில் ரேஷன் கடையில் நுகர்வோருக்கு வழங்க வேண்டும். இப்படி செய்வதால் அரிசித் தேவை குறையும். உடனடியாக மத்திய அரசு தலையிட்டு, அடுத்தடுத்த மாநிலங்களுக்கு இடையில் உள்ள தண்ணீர் தகராறைத் தீர்த்துவைக்க வேண்டும். அனைத்து உழவர்களும் கூட்டுறவு வங்கியில் உறுப்பினர் ஆக்கப்பட்டு, வட்டியில்லா பயிர்க் கடன் வழங்கப்பட வேண்டும்.


சொட்டு நீர், தெளிப்பு நீர் சாதனங்களை மானிய விலையில் கொடுப்பதாகக் கூறி, உழவர்களுக்குச் செலவு அதிகமாக்கப்படுகிறது. மாறாக, நூறு சதவீதம் மானியத்தில் தெளிப்பு நீர் வசதி செய்து கொடுக்கப்பட்டால், மின்சக்தி தேவை குறையும். தண்ணீர் தேவை குறையும். நெல் உற்பத்தி உயரும். பூமி சூடாவது தனியும். மலைப்பகுதிகளில் மக்கள் ஒத்துழைப்புடன் ஆக்கிரமிப்புகள் அகற்றப்பட்டு, காடுகள் வளர்க்கப்பட வேண்டும். ஏரிகள் ஆழப்படுத்தப்பட்டு மழைநீர் (வெள்ளம் வரும் பொழுது) சேமிக்க வேண்டும். காட்டு ஆறுகள் கடலில் கலப்பதற்கு முன், தடுப்பு அணைகள் கட்டி, நிலத்திற்கு அடியில் நீரை சேமிக்க வேண்டும். கொள்ளிடம், காவிரி போன்ற ஆறுகளில் கதவணைகள் எழுப்பி நீரை நிலத்திற்குள் இறக்கி, வறட்சியில் இருந்து பயிரை மீட்க வேண்டும். ஆறுகளில் கட்டுப்பாடு இல்லாது மணல் அள்ளுவது தடுக்கப் பட வேண்டும். மானிய விலையில் அனைத்து உழவர்களுக்கும் கொளுஞ்சி விதை (உரச்செடி) வினியோகம் செய்ய வேண்டும். கால்நடைகள் மாவட்டம் தாண்டி கடத்தப்படுவது தடை செய்யப்பட வேண்டும். இப்படி ஒரு நிலை மேற்கொண்டால், இந்தியா மீண்டும் அரிசியை ஏற்றுமதி செய்யும் நாடாக மாறுவதற்கு வாய்ப்பு உள்ளது.

நன்றி:
 நம்மாழ்வார், வேளாண் விஞ்ஞானி

ஞாயிறு, 8 நவம்பர், 2009

உரத்த சிந்தனை : விவசாயத்தை அழிக்கும் வேலைத் திட்டம்

இந்தியாவின் இதயம் அதன் கிராமங்களில் இயங்குகிறது' என்றார் காந்தி. பல கோடி மக்கள் கொண்ட இந்தியா, பல அன்னிய ஆக்கிரமிப்புகளுக்குப் பிறகும், தனது உயிரோட்டத்தை இழக்காதிருப்பது, விவசாய மக்களின் தன்னலமற்ற உழைப்பால் தான்!இந்த உண்மையான தேச பக்தர்களுக்கு, அரசு மற்றும் அரசியல்வாதிகள் செய்த கைம்மாறு என்ன? சதா, சர்வ காலத்திற்கும் விவசாயிகள், ஏழ்மை, பசி பட்டினி, அறியாமை, நோய் நொடியில் துன்பப்பட வேண்டும் என்பது தான், இவர்களின் அந்தரங்க ஆசை போலும்.

விடுதலை பெற்று 60 ஆண்டுகள் கடந்த பின், இந்திய விவசாயிகளின் வாழ்க்கைத் தரம், இம்மியளவு கூட உயராமல் இருப்பதன் காரணம் தான் என்ன? அடுத்தடுத்து பதவிக்கு வரும் அரசியல் கட்சிகள், இந்திய மக்கள் தொகையில் 80 சதவீதத்திற்கும் மேலாக கிராமங்களில் வசிக்கும் விவசாயிகளையும், அவர்களின் பரம்பரைத் தொழிலான விவசாயத்தையும் பாழ்படுத்தியது தான், கைம்மாறு போலும்.சமீப காலத்தில், கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புற ஏழை வாக்காளர்களைக் கவர்ந்து, மிக எளிதில் அவர்களின் ஓட்டுகளைப் பெற்று, பதவி சுகத்தை அனுபவிக்கவும், கோடிகள் குவிக்கவும் அரசியல்வாதிகளால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, மிகச் சிரத்தையுடன் செயல்படுத்தப்பட்டு வருபவை தான், அரசின் இலவச மற்றும் சலுகைத் திட்டங்கள்.இதனால், உடலுழைப்பில், விவசாயிகள் கொண்டிருந்த அதீத நம்பிக்கையை இழக்கச் செய்துள்ளனர். "தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்புத் திட்டம்' என்ற பெயரில், மத்திய அரசால் துவங்கப்பட்டு, கிராமப்புறங்களில் செயல்படுத்தப்பட்டு வரும் திட்டத்தால், கிராமங்கள் சோம்பேறிகளின் உறைவிடங்களாக மாறி வரும் சூழ்நிலை உருவாகியுள்ளது.



வருடத்தில், 100 நாட்கள் வேலை உத்தரவாதமளிக்கும் இத்திட்டத்தால், பெரும் பாதிப்புக்கு உள்ளாகியிருப்பது விவசாய வேலைகள் தான். தினக்கூலியாக 80 ரூபாய் பெறும் விவசாயி, ஆண்டுதோறும் பல ஆயிரங்கள் விவசாயத்திற்காக செலவு செய்து, இறுதியில் தான் பட்ட கஷ்ட நஷ்டங்களைத் தவிர்க்க, பரம்பரைத் தொழிலான விவசாயத்தை கைவிடும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.இப்படி கிராமங்கள் தோறும் விவசாயிகள், விவசாயத்தை கைவிட முயன்றிருப்பதால், அதிவிரைவில் உணவு, தானியங்கள் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டு, அவற்றை வெளிநாடுகளிலிருந்து பல கோடி ரூபாய் செலவு செய்து இறக்குமதி செய்யும் அவல நிலை ஏற்படும்.தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு திட்டத்தில், பொய்யான பெயர் எழுதப்பட்டு, பணம் கையாடல் செய்யப்படுகிறது. பல கிராமங்களில், 80 ரூபாய்க்கு பதிலாக, குறைவான தொகை கொடுத்து பணம் சுருட்டப்படுகிறது. இப்புகாரால், ஊராட்சித் தலைவர்கள் பதவி நீக்கமும் செய்யப்பட்டுள்ளனர்.



இப்போது, 100 நாட்கள் வேலைக்கு பதிலாக, 150 நாட்களாக அதிகரிக்க இருப்பதாக, தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. இது, அரசின் தொலைநோக்குப் பார்வையா அல்லது கிட்டப் பார்வையா என்பது புரியவில்லை.உடலுழைப்பின்றி, உண்ணவும், உடுக்கவும், கவலையின்றி படுத்துறங்கவும், வாய்ப்பு கிடைத்துவிட்ட நிம்மதியில், திருப்தி கண்டுவிட்ட விவசாயி, இனி உழைப்பை மூலதனமாகக் கொண்டு, வேளாண் தொழில் பக்கமே தலைவைத்து படுக்க மாட்டான்.இந்த, 100 நாள் வேலை திட்டத்தால், அரசுக் கருவூலம் காலியாவதோடு, விவசாயத்தை கைவிட்டு விட்ட விவசாயி, சோற்றுக்காக பிறரிடம் கையேந்தும் பரிதாப நிலை தான் ஏற்படும்.வேளாண் தொழில் தழைக்க, விவசாயிகள் பயனடைய, கிராமங்கள் வளர்ச்சி பாதையில் நடை போட, முதலில் சுயநலப்போக்கை கைவிட்டு, நாட்டின் மீது, நாட்டு மக்கள் மீது, அரசியல்வாதிகளும், மத்திய - மாநில அரசுகளும் உண்மையான அக்கறை கொள்ள வேண்டும். பதவியில் அமர்ந்து, மக்கள் வரிப்பணத்தை கொள்ளையடிப்பதை அறவே கைவிட வேண்டும்.வேளாண் தொழில் வளர்ச்சி காண, கீழ்கண்ட திட்டங்களை முழு மூச்சுடனும், இதய சுத்தியுடனும் செயல்படுத்த வேண்டும்.



* விவசாயத்திற்கு ஆதாரமாக இருப்பது தண்ணீர். எனவே, புதிய ஏரி, குளம், கண்மாய்கள், கால்வாய்கள் வெட்டப்பட வேண்டும். மாநிலத்தில் ஓடுகிற அனைத்து நதிகளையும் இணைத்து, மழைக்காலங்களில் கிடைக்கும் மழைநீரை கால்வாய்கள் மூலம், ஏரி, குளங்களில் நிரப்பச் செய்து, கோடையில் ஏற்படும் தண்ணீர் பற்றாக்குறையை தவிர்க்க வேண்டும்.
* தரமான நல்ல விதை, உரம், பூச்சிக்கொல்லி மருந்துகள் தட்டுப்பாடில்லாமல், விவசாயிகளுக்கு அரசு இலவசமாக அல்லது குறைந்த விலையில் வழங்க வேண்டும்.
* விவசாயிகளுக்கு வட்டியில்லா கடனும், இயற்கை இடர்ப்பாடுகள் நேரும் போது, அக்கடன்களை தள்ளுபடி செய்ய வேண்டும்.
* வேளாண் விளைபொருட்களை விவசாயிகளிடமிருந்து அரசே நேரடியாக கொள்முதல் செய்து, ரேஷன் கடைகள் மூலம் பொதுமக்களுக்கு குறைந்த விலையில் வினியோகம் செய்ய வேண்டும்.
* வியாபாரிகளையும், இடைத்தரகர்களையும் எக்காரணம் கொண்டும் விவசாயிகளிடமிருந்து விளைபொருட்களை அடிமாட்டு விலைக்கு வாங்க, அனுமதிக்கக் கூடாது. இதற்கான சட்டத்தையும் அரசு கொண்டு வர வேண்டும்.
* விளைபொருட்களுக்கு லாபகரமான விலையை, அரசு நிர்ணயம் செய்ய வேண்டும்.
* அன்னிய செலாவணியை ஈட்டித் தரும் காட்டாமணக்கு விதை உற்பத்தி, மூலிகை செடிகள், வாசனை பூச்செடிகள் வளர்ப்பில், விவசாயிகள் ஈடுபட ஊக்குவித்து, அவற்றை சந்தைப்படுத்த, அரசே உத்தரவாதம் அளிக்க வேண்டும்.
* கிராமப்புறங்களில், விவசாய உபதொழில்கள், குடிசைத் தொழில்கள் துவங்க, அரசு நிதியுதவி செய்ய வேண்டும். இதற்கு அனைத்து கிராமப்புறங்களிலும் தேசிய மயமாக்கப்பட வங்கிக் கிளைகளை திறக்க வேண்டும்.
* கிராமப்புற இளைஞர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பு அளிக்க, சிறிய மற்றும் நடுத்தர தொழிற்சாலைகளை அரசு நிறுவ வேண்டும்.
* ஊரக வளர்ச்சிக்குத் தேவையான உள்கட்டமைப்புகளை கிராமப்புறங்களில் அரசு உருவாக்க வேண்டும்.இவற்றையெல்லாம் நிறைவேற்றினால் மட்டுமே அரசு, தன்னை உண்மையான மக்கள் நல அரசு என்று கூறி, பெருமைப்பட்டுக் கொள்ள முடியும்.

நன்றி

ஜி.கிருஷ்ணசாமி